In 2019 was ik volop bezig met mijn Mindfulness opleiding, en daar hoorde ook een 10-daagse retraite bij. Je mocht dit opdelen in twee keer vijf dagen, maar vijf dagen in stilte leven… voor iemand als ik, die altijd druk bezig is, was dat een hele opgave. Ik keek er dan ook enorm tegenop.
Ik had me aangemeld voor een retraite in Maastricht, bij de Zusters onder de Bogen. Een oud klooster achter de Sint Servaas Basiliek op het Vrijthof, zo’n 30 kilometer van mijn dorp vandaan. Met heel veel moed ben ik er naartoe gegaan, op 6 juli, net drie dagen nadat mijn eerste kleinzoon werd geboren. Ik twijfelde of ik wel zou gaan, maar mijn motivatie om categorie 1 voor mindfulness te halen was sterker dan mijn excuses.
Binnen het klooster kreeg ik een slaapkamer voor mezelf: een eenpersoonsbed, een stoel, een tafeltje, hoge ramen die open konden. Geen televisie, geen radio, niets om me af te leiden. De boodschap bij de start was duidelijk: telefoons uit, niet tegen elkaar praten. Alleen mediteren, door de kloostertuin lopen en deelnemen aan de kerkdienst mocht.
De eerste twee dagen waren een strijd. Mijn hoofd bleef maar rennen, een snelweg aan gedachten. Totdat… er plots geen gedachten meer waren. Ik kon me focussen op mezelf, op elke stap die ik zette, op mijn ademhaling. Er was één ding dat me altijd uit mijn concentratie bracht: de klok van de rode kerktoren tegenover het klooster. Ik volgde elke slag, elke keer anders, en het hielp me juist bij mijn focus.
Tijdens het verblijf merkte ik ook hoe snel je went aan stilte. De eerste avond klonk er toevallig een live optreden van André Rieu op het Vrijthof. De muziek, de mensen die klapten, lachten en meezongen… interessant, maar na een paar dagen voelde het zelfs irritant. Ik was gewend aan de stilte en merkte hoe rijk en rustig dat was.
Sinds die retraite heb ik ook online stilte‑momenten gevolgd en creëer ik nu zelf zulke momenten, gecombineerd met een klankconcert, dat ik aan anderen aanbied. Het heeft me geleerd hoe belangrijk het is om tijd voor jezelf te nemen en bewust te vertragen.
Dit jaar kon ik helaas niet zelf naar een retraite, maar ik weet één ding zeker: volgend jaar ga ik weer de stilte opzoeken. En tot die tijd geef ik regelmatig klankconcerten met een korte meditatie vooraf.
Wil jij zelf ervaren hoe het is om een paar dagen écht stil te staan en weer contact te maken met jezelf?